باور نمی کردی ولی ....

حالا کجایی که بینی روی دستام تیغی ِ

بعد از این جدایی دل به کسی نمیدم

بی تو تنها .... اسمیرم

شب جشن وصال تو ، شده مرگ آرزوهام

تک و تنها میمیرم

من امشب میمیرم ولی آروم نمی گیرم

کاشکی هرگز ، تو رو هرگز نمی دیدم

این آخرین اشکام ِ بزار راحت بباره

ابر چشمام خون می باره ....

شب رفتن رسیده دلم آروم نداره

ولی چشمات نمی ذاره ...

من امشب میمیرم ولی آروم نمی گیرم

کاشکی هرگز تو رو هرگز نمی دیدم

یه ذره می خوام با خدام صحبت بکنم : .....

گفتم که با خدا نه شما ، پس توی دل خودم با همدیگه حرف می زنیم اگه ردیف بشه نوکرشم

آخی یکم خالی شدم

این تیکه رو اشکالی نداره که شما بدونین :

خدا دوستت دارم ، اول تو بعد کسای دیگه

خیلی وقت بود که باهات قهر بودم ولی حالا آشتی

دوستت دارم...

گفتی از یاد تو میرم ، نه عزیزم مگه میشه

به جا چشمام ، قلبم اما پیش توست تا همیشه

فاصله بین من و تو تا کجا دنباله داره

قسمت این بود که جدا بمونیم از هم تا همیشه

روز موعود مطمئن باش که زیادم دور نیست

من کناره تو و تو مال منی تا همیشه

نمی دونم که کجا و با کی هستی

نمی خوامم که بدونم

با تو من خونه ای ساختم توی قلبم تا همیشه

مگه تو نخواستی بال من و تو بمون ِ پا برجا

من که موندم ولی از تو خبری پیدا نمیشه

یه روزی یه وقتی جایی

چشم من می افته تو چشمای تو

اما این همون خیال ِ که با من هست تا همیشه

نمی خوام که نا امیدی بشینه تو قلب ِ خسته ام

چی دیدی خدا رو شاید ، بشی ما من همیشه

روز موعود مطمئن باش که زیادم دور نیست

من کناره تو و تو مال منی تا همیشه

گفتم که عاشقم من ، گفتی خدانگهدار

رفتی ولی شکستم از این کلام ِ ساده

با کوله بار اندوه در انتهای جاده

تنها تر از همیشه بی حرف و بی شکایت

به یاد تو دویدم در کوچه های خلوت

من گریه کرده بودم ، از تلخی ِ نگاهت

از سنگدلی ِ تو ، از فکر ِ پُر گناهت

آری تو گفته بودی با هم غریبه هستیم

گفتی گذشته ها را در لحظه ها شکستی

گفتی برای دیدار ما علتی نداریم

حرفی نزن که دیگر ما صحبتی نداریم

می خواستم بگویم من بی تو با تو هستم

حتی اگر نباشی تا عمر دارم و جان از عشق می نویسم ....

با دست های لرزان

اما برای گفتن فرصت نمانده باقی

حتی نمانده عطری از شاخه های اقاقی

من دوستت دارم .

خُب ....

گرچه ز من جدایی ، من با تو ام غریبه

گر چه تو آشنایی

شاید خدا نخواهد من پیش تو بمیرم

شاید به وقت مُردن دست ِ تو را بگیرم

مثل همیشه دلم گرفته ، نمی دونم چی بگم و با چی شروع کنم

اول از همه باید تولد کسی که منو به این روز انداخته رو بهش تبریک بگم

آره اون عشقم ِ ولی نمی دونم چرا همه برای من ساز مخالف می زنن و میگن که بهش نمی رسم

♥♥♥♥♥♥

♥♥♥ ندا تولدت مبارک ♥♥♥

♥♥♥♥♥♥

آرزو می کنم خدا هیچ وقت هیچ کجا تنهات نذاره

*******

این آهنگ محسن چاووشی رو خیلی دوست دارم :

چی بگم از کجا بگم

دردمو با کیا بگم

بهتره که دم نزنم

حرفی از عشقم نزنم

از عشقی که گم شد و رفت

عاشق مردم شد و رفت

عشقی که بی فروغ نبود

برای من دروغ نبود

در آخر تنها یه دعا میکنم :

خدایا عاشقان را غم مده

طاقت من ، طاقت دل .... طاقت سنگ است

غزل پریده رنگ است ، دل ترانه تنگ است

نه در زمین نه در زمان جای درنگ است

بیا که وقت تنگ است ، مرا حوصله تنگ است

هر کسی همنفسم شد ، دست ِ آخر قفسم شد

منه ساده به خیالم که همه کار و کَسَم شد

اون که عاشقانه خندید ، خنده های منو دزدید

پشت پلک مهربونی خواب یک تو طعه می دید

رسیده ام به نا کجا ....

خسته از این حال و هوا

حدیث تن نیست ....

مرا طاقت من نیست

طاقت من ، طاقت دل .... طاقت سنگ است

دل ترانه تنگ است  ، غزل پریده رنگ است

نه در زمین نه در زمان جای درنگ است

بیا که وقت تنگ است ، مرا حوصله تنگ است

گفتی با دلتنگی بخون ، گفتم می خونم

گفتم که مست و عاشقم دیونه ی تو

هر شب خرابم گوشه ی میخونه ی تو

گفتی ببندم عهد و با یاد تو بستم

تاج غرورم رو به زیر پات شکستم

گفتی که باید عاشق و دیونه باشم

چون ساغی هرشب می کش میخونه باشم

گفتی که باید خاطر از شرط تو باشه

راه خیال خسته ام خط تو باشه

گفتی که بر یاس تنت پیرهن بدوزم

چون شاپرک باشم که از ترست بسوزم

گفتی که دستامو بگیر گفتم می گیرم

گفتی که از عشقم بمیر گفتم میمیرم

گفتم و گریه کردم و پای تو ساختم

این دل سر به راه و آسون به تو باختم

گفتی بمون با من بمون گفتم می مونم

گفتی با دلتنگی بخون گفتم می خونم ...

چرا با اینکه می دونم خطا کرده

هنوز دلگرم امیدم که برگرده ......

اگه همصدام بودی ، هیشکی حریفم نمی شد

کوه اگه رو شونه هام بود کمرم خم نمی شد

تو اگه مونده بودی ... موندنی ترین بودم ، عمر ِ صدام کم نمی شد

اگه زخمی می شدم به دست تو مرحم بود

زخم قیمتی من محتاج مرحم نمی شد

اگه بارون عزیز ِ با تو بودن می گرفت

گل سرخ ِ قصه امون تشنه ی شبنم نمی شد

تو اگه خواسته بودی ، تو اگه مونده بودی

موندنی ترین بودم عمر صدام کم نمی شد

اگه همصدام بودی .........

جُر یک بی احتیاطی ، این قصاص یه گناه ِ

زندگیت هر چی که بوده بعد این شوم و سیاه ِ

بعد این کرکس ِ مرگ ُ بالای سرت می بینی

زنده ای اما می پوسی ، چشم به راه مرگ می شینی

بعد این خود ِ خزونی ، آرزوت میشه بمونی

جونی ات رفته به باد و حالا قدرشو می دونی

ذره ذره پا می گیره ، توی رگهات توی خونت

مرگ ِ خاموشی میشینه ، زیر ِ پوست و استخونت

تا که از غصه می میری ، یا تو انتقام می پوسی

آخرش یه روزی با اشک پنجه ی مرگ ُ می بوسی

همه ی دور و بری هات باز میشن ازت فراری

آرزو به دل می مونی حسرت یه دست ِ یاری

این یه هشدار ِ عزیزم ، نذار دیگرون بسوزن

تو نذار اونا مثه تو به سیاهی چشم به دوزن

تو باید چشم امید ُ به خدا فقط بدوزی

شاید هم علاج اون درد ، قسمت بشه یه روزی

بعد این خود ِ خزونی ، آزرزوت میشه بمونی

جونی ات رفته به باد و حالا قدرشو می دونی

جور یک بی احتیاطی ، این قصاص یک گناه

زندگی ات هر چی که بوده ، بعد این شوم و سیاه

حیف... نمیشه بمونی کنارم

من که جز تو کسی رو ندارم

کاش که پیشم بمونی یه لحظه

این یه لحظه به یک عمر می ارزه

توی چشمام نگاه کن یه روده

این چشا بی تو عاشق نبوده

من نمی خوام که با غم بسازم

من نمی خوام به اشکام بنازم

آی تو که از نگاه من بریدی

با چنگ و دندون به هوا پریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم

حیف... که چشاتو بستی و ندیدی

حیف... نمیشه بمونی کنارم

من که جز تو کسی رو ندارم

کاش که پیشم بمونی یه لحظه

این یه لحظه به یک عمر می ارزه

توی چشمام نگاه کن یه روده

این چشا بی تو عاشق نبوده

من نمی خوام که با غم بسازم

من نمی خوام به اشکام بنازم

تو میری و رفتنتو می بینم

باز به تماشای افق می شینم

میری و آتیش می کشی به جونم

ترانه هامو واسه کی بخونم ؟

آی تو که از نگاه من بردی

با چنگ و دندون به هوا پریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم

حیف که چشاتو بستی و ندیدی

صبح جمعه مورخ  18/07/2008  -  28/4/1387  خسرو شکیبایی در سن ۶۴ سالگی در بیمارستان پارسیان ، جان به جان آفرین تسلیم کرد و به سوی دیار باقی شتافت.

مراسم تشییع پیکر آن مرحوم روز یکشنبه صبح مقابل تالار وحدت برگزار می شود

   روحش شاد ، یادش گرامی باد

سلام خبر بسیار تکان دهنده ای بود

صبح امروز وقتی برادرم اومد خونه و بهم خبر فوت خسرو شکیبایی رو داد واقعا شکه شدم و اصلا برام قابل باور نبود

چون ایشون یکی از بازیگران مورد علاقه ی من بودش

دهنم از تعجب وا مونده بود